شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان میکند که از عشق معشوق، زندگی و وجود خود را نمیشناسد. او چنان غرق زیبایی معشوق است که دیگر نمیتواند بین خود و معشوق تمایزی قائل شود و در واقع خود را فراموش کرده است.
از عشق تو جان را زجسد نشناسمبا مهر تو نیک را زبد نشناسم
هوش مصنوعی: من هیچ چیز را جز عشق تو در زندگیام نمیشناسم و با محبت تو، هیچ خوبی را جز تو نمیتوانم بشناسم.
مستغرق حسن تو چنانم کامروزخود را زتو و تو را زخود نشناسم
هوش مصنوعی: من به شدت در زیبایی تو غرق شدهام و امروز از تو و خودم هیچ نمیدانم.