شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید. او به تصویر شمعی اشاره می‌کند که با نور جان‌افزای خود، قلب و دل را روشن می‌سازد. همچنین، محبت و عشق را به مشروب مست‌کننده‌ای تشبیه می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که خود معشوق نیز مانند ناظر و شاهدی است که در دل او جای دارد. در واقع، شاعر با بیان این احساسات عمیق، به زیبایی و تأثیر معشوقش بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
من شمع زنور جانفزایش سازمشکّر زخطاب دلربایش سازم
هوش مصنوعی: من با نور جانفزای او شمعی روشن میکنم و شکر از سخنان دلربای او میسازم.
مستی من از شراب عشقش باشدشاهد که خود اوست دیده جایش سازم
هوش مصنوعی: مستی من ناشی از عشق اوست، و گواه آن این است که خود او را به جای دلم قرار میدهم.