تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۹

عشق است که کوه را به پستی آردوز کعبه به سوی بت پرستی آرد
بی درد هزار داغ بر سینه نهدبی باده هزار سر به مستی آرد