شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به تماشای او بپردازند، از عقل و منطق خود خارج می‌شوند و رسوا می‌گردند. شاعر خود را مستان توصیف کرده و به زیبایی معشوق که مانند گلزار است اشاره می‌کند، اما از احتمال رسوایی بدلیل جذابیت آن گل‌ها نگران است.
در باغ رخت گر به تماشا گردیماز عقل بری شویم و رسوا گردیم
هوش مصنوعی: اگر بخواهیم در باغ زیباییهای تو نظاره کنیم، از عقل و درک خود بیخبر میشویم و رسوا خواهیم شد.
ما مستانیم و روی تو گلزار استترسم که از آن شکوفه رسوا گردیم
هوش مصنوعی: ما شاداب و سرمست هستیم و زیباییهای تو مانند باغی پر از گل است. اما نگرانم که از آن زیباییها، ما رسوا و آشکار شویم.