شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات می‌گوید اگر خود را درمان میدانی، باید بفهمی که سوز و درد، نتیجهی جستجوی درمان است. این سوز و درد، نیروی خلاق کنندهی عالم است. پس تو که سوخته نیستی، چگونه می‌توانی واقعاً این سوز را احساس کنی و درکش کنی؟
درمان چه کنی اگر تو درمانی سوزحاصل طلب ار طالب درمانی سوز
هوش مصنوعی: اگر تو درمانی هستی، چه کاری می‌توانی انجام دهی؟ اگر خواستار درمانی، باید با سوز و انگیزه به دنبال آن بروی.
سوز است که ساز عالم است ای مسکینتو سوخته نیستی کجا دانی سوز
هوش مصنوعی: این سخن به احساس عمیق از درد و سوزی اشاره دارد که در واقع، زندگی و دنیای ما را شکل می‌دهد. شاعر به شخصی می‌گوید که اگرچه او در این حال و هوا قرار ندارد و سوخته نیست، اما باید بداند که این سوز و درد، بخش جدایی‌ناپذیری از وجود و هستی است. بنابراین، درک این احساسات و واقعیت‌ها برای او دشوار است.