شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آتش عشق و longing (دلتنگی) خود نسبت به معشوق صحبت میکند. او میگوید که مانند شمع از غم و اندوه عشق میسوزد و در طول روز از غم جدایی و در شب از آرزوی وصال معشوق میسوزد. احساساتی عمیق و شکننده از عشق و فراق در این ابیات وجود دارد.
بر آتش سَودای تو ای جان افروزآسوده نیَم چو شمع از گریه و سوز
هوش مصنوعی: عشق تو مانند آتشی در وجودم شعلهور است و من همچون شمعی در حال گریه و سوختن، آرامش ندارم.
روز از غم هجر تو بسوزم تا شبشب در غم وصل تو بسوزم تا روز
هوش مصنوعی: باید تمام روز را به خاطر جدایی تو عذاب بکشم و تا شب در اندوه وصال تو بسوزم.