شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به محبوب خود میگوید که در شب فرمان او را میپذیرد و جانش را فدای او خواهد کرد. او ابراز میکند که تا زمانی که با محبوبش باشد، زنده است و حاضر است جان بدهد تا لحظهای در کنار او باشد.
بگذار شبی که بر تو فرمان بدهمداد دل مستمند حیران بدهم
هوش مصنوعی: اجازه بده شبی که من بر تو تسلط داشته باشم، دل ناتوان و حیرانم را به تو بسپارم.
ای جان و جهان زنده بدان می مانمتا با تو دمی برآرم و جان بدهم
هوش مصنوعی: عزیزم، من به زندگیام ادامه میدهم تا زمانی که بتوانم با تو لحظهای را سپری کنم و جانم را فدای تو کنم.