شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که خواجه (پادشاه یا مقام‌دار) به جای یقین، به گمان و شبهه وابسته است. شاعر به او می‌گوید که اگر به حقیقت و نشانه‌های واقعی نیاز دارد، باید از طمع و وابستگی‌ها دور شود و برای دستیابی به آنچه می‌طلبد، باید تلاش کند و از موقعیت کنونی‌اش بلند شود.
ای خواجه یقین را به گمان می طلبیوز نکتهٔ آن اگر نشان می طلبی
هوش مصنوعی: ای آقا، تو به جای یقین، به حدس و گمان روی آوردهای، و اگر به دنبال راهی برای فهم آن نکته هستی، باید بیشتر دقت کنی.
با قید طمع صید فراغت مطلببرخیز ازین اگر تو آن می طلبی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به آرامش و راحتی دست یابی، باید از خواستهها و طمعهای زودگذر دوری کنی و خودت را رها کنی.