شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به پرسش از مدت زمان ادامه‌ی زندگی در فساد و غفلت می‌پردازد. او از شوق به خوشی و باده‌نوشی سخن می‌گوید و به بی‌فکری انسان‌ها که در دریای غفلت غرق شده‌اند، انتقاد می‌کند. شاعر از افراد می‌خواهد به فکر واقعیت‌ها و حقیقت‌های زندگی باشند و به هشدارهایی که در مورد باطل بودن هوس‌ها وجود دارد، توجه کنند. در نهایت، او ذکر می‌کند که این نوع زندگی و هواپرستی نمی‌تواند ادامه یابد و باید به آن پایان داده شود.
از جام هوس بادهٔ مستی تا کیای نیست شونده لاف هستی تا کی
هوش مصنوعی: تا کی باید از لذتهای زودگذر و دنیاطلبی نوشید و در خواب و خیال غرق شد، در حالی که واقعیت حقیقتی از وجود ندارد و تنها خود را فریب میدهیم؟
وای غرقهٔ بحر غفلت ار ابر نئیتر دامنی و هوا پرستی تا کی
هوش مصنوعی: آه، در دریای غفلت غرق شدهایم، اگر به فکر تغییر نباشیم و به این دنیای فانی وابسته باشیم، تا کی میخواهیم این وضعیت را ادامه دهیم؟