شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات متناقض خود می‌پردازد. او می‌گوید که زندگی‌اش با محبوبش شیرین است، اما نبود او باعث حزن و اندوهش شده است. احساساتش متضاد است؛ از یک سو خوشحالی و زندگی را تجربه می‌کند و از سوی دیگر، درد و فقدان را حس می‌کند. در نهایت، او به مردم ناله می‌کند و از عدم توانایی در درمان دردش شکایت دارد.
ما اطیب عیشی معه لولاییلولای لما حجبت عن مولایی
هوش مصنوعی: اگر آن دوست در کنارم باشد، زندگیام چقدر شیرین است! ولی اگر او از من دور باشد، چقدر از مولایم دور میمانم.
حزنی فرحی و قتلتی احیاییما اصنع یا قوم دوایی دایی
هوش مصنوعی: من در حالی که غمگین هستم، شادی را تجربه میکنم و در حالی که کشته شدهام، دوباره زنده میشوم. ای قوم، چه کار باید بکنم؟ آیا راهی برای درمان وجود دارد؟