شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر از احساس عمیق غم و اندوهی که در دل شاعر وجود دارد سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که دلش همیشه با غم پر است و این غم آن‌قدر سنگین است که می‌تواند کوه‌ها را نیز به زمین بیندازد. او به نوعی به بی‌اهمیتی غم‌هایش (که به اندازه کاهی هم نیستند) اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این درد و اندوه در او جاودانه است.
مسکین دل من که رای دارد با غمدر سینه همیشه جای دارد با غم
هوش مصنوعی: دل من بیچاره است که همیشه با غم در سینهام جا دارد و از آن دور نمیشود.
غمهای تو کوه را درآرد از پایکاهی چه بود که پای دارد با غم
هوش مصنوعی: غمهای تو می‌تواند کوه را از جا بکند، اما چه چیز توانسته است با غمها پایدار بماند؟