تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶

این خوش پسران خوی پلنگ آوردندروی چو مه و دل چو سنگ آوردند
از بیم پدر باده نمی یارند خوردناچار همه روی به بنگ آوردند