شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه‌های خود در زندگی صحبت می‌کند. او با پوشیدن لباس نماز به نوعی به تقوا و دین‌داری اشاره می‌کند، اما در عین حال به می ناب (شراب) نیز اشاره دارد که نمادی از لذت و رهایی است. او شاید به دنبال یافتن معنا و هدف در زندگی است و به این نتیجه می‌رسد که عمرش را در مدرسه‌ها (به معنای پیروی از ساختارها و قواعد) صرف کرده و اکنون در جستجوی سکونت و دوستی در خرابات (محل معاشرت اهل عشق و می) می‌باشد.
ما جامه نمازی به لب خُم کردیمخود را به می ناب بمردم کردیم
هوش مصنوعی: ما لباس نماز را به کنار گذاشتیم و خود را با شراب ناب غرق کردیم.
در کنج خرابات بیابیم مگرآن عمر که در مدرسه‌ها گم کردیم
هوش مصنوعی: به دنبال آن هستیم که در میخانه و خرابات لحظات شادی را پیدا کنیم، چرا که آن عمر و زمان را که در مدرسه و درس و تحصیل از دست دادهایم، نتوانستهایم به خوبی سپری کنیم.