شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حال و احوال خسته‌ها و آوارگان می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر کسی که در مصیبت و درد به سر می‌برد، به نوعی رابطی با او دارد. همچنین، این افراد چونان شاگردان او هستند و درد و رنجشان انعکاسی از آموزه‌های اوست. در حقیقت، شاعر به نوعی همدردی و احساس همبستگی با این افراد اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که آن‌ها از درون، به نوعی از او متاثر شده و آموزه‌هایش را در زندگی‌شان به همراه دارند.
هر خسته که در مصطبه مسکن دارددودی زمن سوخته خرمن دارد
هوش مصنوعی: هر شخصی که در مکان بلندی نشسته است، از دل من که مانند کاهی سوخته و نابود شده، آتش و دودی را حس می‌کند.
هر جا که سیه گلیم و آواره دلی استشاگرد من است و خرقه از من دارد
هوش مصنوعی: هر جا که کسی در درد و رنج و قحطی به سر می‌برد و دلش آشفته است، او شاگرد من است و از علم و دانش من بهرهمند شده است.