شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر دو به یکدیگر پیوسته‌اند و در نهایت، وجودشان به هم وابسته است. تصویر سجاده و زنار به نوعی نماد پیوند معنوی آنهاست. شاعر با اشاره به افتادن قدح و دستار، به حالتی از تسلیم و فروتنی در برابر عشق اشاره می‌کند. او نشان می‌دهد که در این عشق، تمام وجودش در اختیار معشوق است.
زین سان که منم گر تو تویی آخر کارما را بَدَل سجاده باشد زنّار
هوش مصنوعی: اگر من اینگونهایم و تو هم اینگونهای، در نهایت کار ما به جایی خواهد رسید که سجادهامان به بند و زنجیر تبدیل شود.
در پای خودم فتاده بینی یکباراز دست قدح فتاده ور سر دستار
هوش مصنوعی: اگر در پای خودم افتادهام، یک بار به دستم نگاه کن که چگونه به خاطر قدحی که افتاده، دستار بر سر دارم.