شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق و دلبستگی سخن میگوید. او از شخصی میخواهد که وقت ملاقات محبوبش به زلف زیبای او اشاره کند و بگوید که آن دلبسته، حتی با وجود دوری از محبوب، همچنان یاد او را در دل دارد و جانش به خاطر عشقش پر از غم است.
بادا! چو رسی به زلف مشک افشانشدر گوش بگوی این سخن پنهانش
هوش مصنوعی: ای باد! زمانی که به زلف خوشبو و زیبای او رسیدی، در گوشش این سخن پنهان را بگو.
کان شیفته را کز تو فلک دور افکندیاد تو همی کرد برآمد جانش
هوش مصنوعی: کسی که به عشق تو مجروح و رنجیده شده است، به خاطر یاد تو همواره در حال فکر کردن و نشاندن جانش بر بالای آسمان عشق توست.