شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و شیفتگی خود اشاره می‌کند و از ناامیدی‌اش در مورد دستیابی به محبوب صحبت می‌کند. او از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند به این عشق دل ببندد و به چه معنایی خود را در مقام خدمت به او قرار دهد. در نهایت، او به محبت و مقام معصومان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر به محبوب دسترسی داشتند، او را همچون خاک زیر پایش می‌کشیدند.
یا من به چه دل زنم دَرِ سودایشیا من چه سگم که دیده سازم جایش
هوش مصنوعی: به کجا بروم که دل به عشق او بسپارم؟ یا من چه موجودی هستم که بخواهم در جایی به یاد او بگریم؟
گر دست رسد جملهٔ معصومان رادر دیده کشند جمله خاک پایش
هوش مصنوعی: اگر بتوان به همهٔ معصومان دسترسی پیدا کرد، همه میخواهند به خاک پای آنها نگاه کنند.