شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از مظلومیت خود در برابر زمانه سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در سرزمین روم، دچار ظلم و ناامیدی است. او به هنرمندی خود اشاره کرده و می‌گوید برای تحمل غم‌هایش باید هنرمند باشد. در پایان، از خدا درخواست می‌کند که وضع ناگوارش را درک کند و بر او رحم کند.
در دست زمانه سخت مظلومم منورنه چه سزای خطّهٔ رومم من
هوش مصنوعی: من در برابر سختیها و ظلمهای زمانه بسیار بیپناهم، در حالی که لیاقت و شایستگی من بیشتر از اینهاست.
با صد هنرم هزار غم باید خوردیا رب که چه محروم و چه محرومم من
هوش مصنوعی: برای تحمل هزار درد و رنج، باید هنری در دست داشت. ای خدا، من چقدر در فقر و محرومیت هستم!