تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۸

گلبرگ ز روی چو مهت شاید چیدمشک از سر زلف سیهت شاید چید
بر رهگذری که خرّم آیی و رویدامن دامن گل زرهت شاید چید