شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که تمام وجودش وابسته به معشوق است و او را جانی و دلی می‌داند. عشق او به گونه‌ای است که احساس می‌کند هویتش تنها در وجود معشوق تعریف می‌شود و خود را در او گم کرده است. به عبارتی، معشوق تمام هستی و وجود او را تشکیل می‌دهد.
ای زندگی من و توانم همه توجانی و دلی ای دل و جانم همه تو
هوش مصنوعی: ای زندگی من، تو تمام قدرت و وجود من هستی. جان و دل من تنها تویی.
تو هستی من شدی از آنی همه منمن نیست شدم در تو از آنم همه تو
هوش مصنوعی: تو هستی و من به خاطر وجود تو تغییر کردهام، همهی وجود من دیگر از آنِ من نیست، بلکه متعلق به توست. من در تو محو شدهام و همهی هستی تو را در خود حس میکنم.