شمارهٔ ۴ - استقبال از امیرخسرو دهلوی
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و روز یک درویش و گدایی می‌پردازد که در زاری و نومیدی به سر می‌برد. شاعر از پادشاه می‌خواهد که به او رحم کند و به درد دل گدای خود گوش دهد. او می‌گوید که هیچ کس جز عشق و غمش نمی‌تواند به مشکلات او کمک کند و اشاره می‌کند که تنها مرهم برای دردش، عشق است. در عین حال، شاعر هم به زلف محبوبش می‌نگرد و می‌گوید که باید مواظب دزد دل‌ها باشد. او از ساقی می‌خواهد که در میخانه تنها یک جام عقل به او بدهد و در نهایت به حسرت گدایی که سال‌ها در خیال سلطنت زندگی کرده، اشاره می‌کند. این شعر نشان‌دهنده تضاد بین آمال و واقعیت زندگی گدایان است.
بیش از این مپسند در زاری منِ درویش راپادشاهی رحمتی فرما گدای خویش را
هوش مصنوعی: از این بیشتر در بینوایی و زاری منِ درویش را نپسند، ای پادشاه! به من که گدای توام رحمی کن.
چارهٔ درد دل ما را که داند جز غمتغیر مرهم کس نمی داند دوای ریش را
هوش مصنوعی: هیچکس جز تو نمیداند که چه کسی میتواند به درد دل ما کمک کند و جز غم تو، هیچکس نمی‌تواند دردی را درمان کند.
چون سر زلف تو پیش چشم دزدی پیشه کردتا توانی بسته دار آن دزد بینا پیش را
هوش مصنوعی: اینجا اشاره شده که وقتی زیبایی و جذابیت تو در معرض دید کسی قرار میگیرد، او به مانند دزدی به آن نظاره می‌کند. بنابراین تا جایی که میتوانی، زیباییات را از آن دزد هوشیار دور نگهدار و محافظت کن.
ساقیا وقتی ز نزدیکان شوی کاندر رهشیک طرف سازی به جامی عقل دوراندیش را
هوش مصنوعی: ای ساقی، وقتی که نزدیکان خود را ببینی، در مسیر خود طوری عمل کن که با یک جرعه، عقل و اندیشههای دوراندیش را به دور بریزی.
تا به دست آورده است از غمزه چشمت ناوکیقصد قربانِ من است آن ترک کافر کیش را
هوش مصنوعی: چشمان تو با ناز و خودشان به من اشاره کردهاند و من را به قربانی شدن دعوت میکنند، اما این دلربا و زیبا، با ایمان متفاوتش، به من می‌نگرد.
سال‌ها لاف گدایی زد خیالی و هنوزهمچنان سودای سلطانی ست نادرویش را
هوش مصنوعی: سالهاست که گدایی کرده و در خیال خود نشسته است، اما هنوز آرزوی سلطنت و بزرگی در سر دارد.