شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق و تاثیر او بر دل عاشق اشاره دارد. شاعر با توصیف خط سیاه و لطیف بر روی صورت زیبای معشوق، نشان می‌دهد که عشق و زیبایی او چقدر عمیق و تاثیرگذار است. همچنین، اشاره‌ای به تاریکی شب و روشنایی ماه دارد که نماد روشنی و روشنی‌بخشی عشق است. شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او به معشوق مانند دودی از دل برمی‌آید. در نهایت، او بیان می‌کند که هر نگاهی از سوی معشوق بر دلش اثر می‌گذارد و زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
تا بر بیاض رویت خطّ سیه برآمداز نامهٔ محبّان نام گنه برآمد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و سفیدی چهرهات، نام گناهکاران و کسانی که عاشقاند، در نامههایشان به خطی تیره نوشته شده است.
گو طرّهٔ را مبُر سر اکنون که رخ نمودیفکر از درازی شب نبوَد چو مه برآمد
هوش مصنوعی: نگذار تار و پود را از سرت جدا کنند، اکنون که چهرهات را نشان دادی، دیگر فکر دراز شب به پایان رسیده و همچون ماه که در آسمان نورافشانی می‌کند، روشنایی آمده است.
زلف سیاهکارت بی جرم تا که را سوختکز خان و مانش آخر دود سیه برآمد
هوش مصنوعی: زلف سیاه موی تو بیگناه، چه کسی را سوزانده است که از خانه و کاشانهاش در نهایت فقط دودی سیاه بر جا مانده است؟
سر بر ره تو دارد پیوسته درّ اشکمای دولت یتیمی کاو سر به ره برآمد
هوش مصنوعی: چشمم همواره به راه تو دوخته شده و اشکم مانند مروارید در میریزد، ای خوشبختی یتیمی که سرنوشتت بر این مسیر رقم خورده است.
هر ناوکی که چشمت زد بر دل خیالیکاری فتاد یعنی بر کارگه برآمد
هوش مصنوعی: هر چیزی که به ذهنت خطور کرد و بر دل بررسی کردی، نشاندهندهی آغاز کار و فعالیتی است.