شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر از زیبایی معشوق و تاثیر او بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. او با اشاره به زلف و قامت معشوق، به زیبایی‌های او در مقایسه با گل‌ها و درختان اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به عواطف خود و دل‌تنگی‌اش می‌پردازد و می‌گوید که راز عشق قابل پنهان کردن نیست. در نهایت، او به امید گذراندن شب‌های سخت و تاریک، ابراز امیدواری می‌کند که حالتی پایدار وجود ندارد و هر چیزی تغییر می‌کند.
تاب رویت به فروغ مه تابان ماندسر زلفت به شب تیرهٔ هجران ماند
هوش مصنوعی: نور چهرهات مانند نور ماه میدرخشد و زیبایی موهایت در شب تاریک جدایی باقی مانده است.
گر به این قامت و رخسار به گلزار آییسرو پا در گِل و گُل سر به گریبان ماند
هوش مصنوعی: اگر تو با این قامت و چهرهات به باغ گل بیایی، قد و قامتت در گل و شن خواهد ماند و سر تو در گِل و گل پنهان میشود.
می زند لاف سکون عقل ولی چشم تواشبه طریقی برد از راه که حیران ماند
هوش مصنوعی: عقل به خود میبالد و ادعا می‌کند که آرام و راضی است، اما چشمان تو به گونهای مرا به راهی میکشند که در آن سردرگم میمانم.
دل آشفتهٔ خود را به تمنّای رختجمع دارم اگر آن زلف پریشان ماند
هوش مصنوعی: دل پریشان خود را برای دیدن تو آماده کردهام؛ اگر آن زلف معرکهات همچنان بینظم بماند.
عاقبت گفت به مردم سخنِ راز من اشکراز عاشق سخنی نیست که پنهان ماند
هوش مصنوعی: در نهایت، او به مردم گفت که راز من چیست. اشکهای عاشقانهام چیزی نیستند که بتوان آن را پنهان کرد.
ای خیالی شب محنت گذرد تیره مشوهیچ حالی چو ندیدیم که یکسان ماند
هوش مصنوعی: ای خیال شب، از سختیها و مشکلات نترس و ناامید مباش. ما هم تجربه کردهایم که هیچ چیزی برای همیشه ثابت نمیماند و همه چیز در نهایت تغییر می‌کند.