شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر از بویی که بنفشه به دنبال خط معشوق می‌برد، سخن می‌گوید و به خجالت کوثر (مظهر زیبایی) وقتی لب معشوق را می‌بیند، اشاره می‌کند. نرگس، به عنوان نماد فریبندگی، و همچنین آرزوهای شاعر در مورد معشوق آورده شده است. او با ابراز حسرت به خاطر عدم نصیب خود به عشق واقعی، به گوشه ابرو معشوق و تأثیرش بر دیگران اشاره می‌کند. در پایان، شاعر از احساسات درونی خود و تمایل به نزدیک شدن به معشوق سخن می‌گوید.
تا بنفشه برد بویی از خطت در تاب شدچون لبت را دید کوثر از خجالت آب شد
هوش مصنوعی: زمانی که گل بنفشه بوی خط زیبایت را استشمام کرد، چون لبهای تو را دید، کوثر از شرم آب شد.
نرگس مردم فریبت هیچ می دانی که چیستفتنه یی کآخر ز جام ناز مستت خواب شد
هوش مصنوعی: نرگس زیبا و فریبنده تو، آیا میدانی که چه بلایی به سرم آوردهاست؟ در نهایت، به خاطر زیبایی و魅力 تو، چنان تحت تاثیر قرار گرفتهام که خوابم برده است.
بود مقصود دلم نقش دهان تنگ توآن هم از بی طالعیِّ بختِ من نایاب شد
هوش مصنوعی: دل من خواهان تصویر لبان تنگ تو بود، اما به دلیل بیخبری از بخت من، این آرزو به دست نیاورده باقی ماند.
گوشهٔ ابرو نمودی باز از سودای تومی فروشان را هوای گوشهٔ محراب شد
هوش مصنوعی: گوشهٔ ابرویت سبب شده که کسانی که عاشق تو هستند، به یاد تو به عبادت و راز و نیاز روی بیاورند.
دیده بر رویم ز سیل خون دری بگشاد و گفتای خیالی تنگ‌دل منشین که فتح باب شد
هوش مصنوعی: چشمانم بر روی من از شدت احساسات اشکبار شد و گفت: ای خیال بیرحم، نترس، درهای جدیدی برای من باز شده است.