شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از دل و همت خود که به عشق معشوق مشغول شده، یاد می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به او، جانش را نیز ریسک کرده است. او همچنین به رهایی از دام‌های درونی و پندارها اشاره می‌کند و می‌گوید که گرفتار شدن در افکار، انسان را به زوال می‌کشاند. در ادامه، به زیبایی معشوق و ناکامی اهل دل اشاره می‌شود و نشان می‌دهد که حتی در زیبایی، درد و رنج وجود دارد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که عشق همواره با مشکلات همراه است، اما این مشکلات نمی‌تواند از میزان محبت کاسته شود.
تا به سودای تو دل را عشق و همّت یار شدنقد جان بر کف نهاد و بر سر بازار شد
هوش مصنوعی: دل برای رسیدن به تو پر از عشق و آرزو شده است و جانش را برای تو مانند کالایی در بازار قرار داده است.
ما ز دام خویشتن بینی به کلّی رسته ایموای بر مرغی که صید حلقهٔ پندار شد
هوش مصنوعی: ما از اسارت و بندهای خود به طور کامل آزاد شدهایم، ولی ای دریغ بر پرندهای که در دام خیال و فریب گرفتار آمده است.
از گلستان جمالت اهل معنی را چه سودچون گلی نآمد به دست و پای دل پرخار شد
هوش مصنوعی: از زیبایی و جمال تو، اهل معنا و اندیشه چه نفعی میبرند، وقتی که به مانند گل، چیزی به دست نیاورند و دلشان پر از تلخی و درد شود.
نرگس خون ریز یار از بس که بی پرهیز بودترک خونخواری نکرد و عاقبت بیمار شد
هوش مصنوعی: نرگس زیبای محبوبم، به خاطر اینکه بیاحتیاطی کرد و به خود آسیب زد، نتوانست از کارهای خطرناک دست بکشد و در نهایت مریض شد.
آفتابیّ و خیالی را ز مهرت ذرّه‌ایکم نمی‌گردد اگرچه دردسر بسیار شد
هوش مصنوعی: محبت تو هیچوقت کمتر نمیشود، حتی اگر مشکلات و سختیهای زیادی پیش بیاید.