شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و هوای خوشی و سرمستی در میکده صحبت می‌کند. او نشان می‌دهد که زمان خوشی و نوشیدن باده فرا رسیده و دعوتی به زندگی لذت‌بخش و آزاد است. شاعر به اهمیت ترک دنیا و تعلقات مادی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر در طاعت و عبادت دچار محدودیت شویم، نباید نگران باشیم چون رحمت الهی همیشه وجود دارد. همچنین، او از چشمان خیالی و تأثیر اشک و لبخند بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. در واقع، این شعر تمایل به شادی، رهایی و پیوستن به لذت‌های زندگی را بیان می‌کند.
خیز که پیر مغان میکده را درگشادنوبت مستی رسید باده بده برگشاد
هوش مصنوعی: بپا خیز و آماده باش، چرا که راهبهی کهنه و دانای میخانه در حال باز کردن درب است. زمان خوشی و مستی فرا رسیده، پس زود باده را بیاور و لحظات شادی را به دست بیاور.
دولت جم بایدت سر مکش از خطّ جامچون خم تجرید را ساقی جان سرگشاد
هوش مصنوعی: باید با احترام و احتیاط به مقام و ثروت جم نزدیک شوی و از خطاهایی که ممکن است مرتکب شوی، دوری کنی. مانند جامی که خمیده میشود، در اینجا اشاره به تجرید و خلوص است؛ پس باید با دقت و مراقبت به سراغ نوشیدن از آن جوی، که جان را شاداب می‌کند، بروی.
گر درِ طاعت ببست یار به رویم چه باکچون ز ره مرحمت صد درِ دیگر گشاد
هوش مصنوعی: اگر معشوق درِ بندگیاش را به رویم ببندد، چه باک! چون از راه لطف و محبت، صد درِ دیگر به رویم گشوده است.
در طرف نیستی تا نشدم گم نیافتبستگی کارم از پیر قلندر گشاد
هوش مصنوعی: وقتی که در وضعیت عدم وجود قرار داشتم و گم شدم، ارتباطم با کارم قطع شد و از راهنمایی پیر خردمند نجات یافتم.
چشم خیالی ز اشک مخزن یاقوت شدتا به تبسّم لبت حقّهٔ گوهر گشاد
هوش مصنوعی: چشمی که به خیال مینگرد، از اشکهایش مانند یاقوت پرشکوه شد. و زمانی که لبخند به لبهای تو نشست، انگار به گنجینهای از مروارید پرداخته است.