شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف عمیق انسانی و عشق می‌پردازد. شاعر از لحظه‌های ابتدایی عشق یاد می‌کند، زمانی که مهر معشوق با جان آدمی پیوند خورده و دلش پر از آرزوی وصال می‌شود. عشق و زیبایی معشوق به‌گونه‌ای است که همواره فکری را در سر دارد و دلتنگی و غم بر دل آشفته غلبه می‌کند. شاعر به تأثیر عشق بر وجود انسان و جنگ میان دل و عقل اشاره می‌کند و به قدرت زلف معشوق که دل را به بند می‌کشد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از خیالات و دل‌باختگی‌های عاشقانه سخن می‌گوید که باعث حیرت و شگفتی او می‌شود.
در ازل مهر تو با جان رقم غم می‌زددل آشفته ز سودای خطت دم می‌زد
هوش مصنوعی: در آغاز، عشق تو در سرنوشت من نگاشته شد و دل بیتاب من به خاطر زیبایی خط و چهرهات واژهها را جاری میکرد.
وقت ما را که تمنّای رُخَت خوش می‌داشتباز سودای سر زلف تو بر هم می‌زد
هوش مصنوعی: وقتی که ما مشتاق دیدن چهرهات بودیم، باز هم خیال موهای تو آرامش ما را به هم می‌زد.
تا عَلَم برکشد از عالم جان فتنهٔ عشقسروِ قدّت علَم فتنه به عالم می‌زد
هوش مصنوعی: زمانی که علم و معرفت از وجود انسان طلوع کند، شور و شوق عشق به قامت تو در دلها موج میزند و این عشق همچون فتنهای در دنیای اطراف منتشر می‌شود.
پیش از آن روز که جان دم زند از شهر وجودخویشتن را سپه عشق بر آدم می‌زد
هوش مصنوعی: قبل از اینکه جان از دنیای وجودش جدا شود، عشق از درونش به تعبیری لشکری به راه انداخت.
هندویِ زلف تو دیشب ز خیالی به ستمدل همی‌برد به صد شعبده و خم می‌زد
هوش مصنوعی: زلفهای تو شب گذشته با خیالی شیرین دل مرا به طرز عجیبی سرگرم و تحت تأثیر قرار دادند و در حین این کار تماشایی به طرزی زیبا و تابدار جلوه میکردند.