شمارهٔ ۲۰۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به بیان نکاتی درباره عشق و دوستی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که کسی با زلف‌های زیبا، به راحتی نمی‌تواند در دل عاشقان جا بگیرد. همچنین، گدایان میکده، بهره‌ای از هستی ندارند جز اینکه در پی خوشی باشند. شاعر توصیه می‌کند که دلی از غیر دوست نباید طلب کرد، زیرا آنچه که مورد آرزوی انسان است، در دوست واقعی وجود دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به هدف، باید از هوس‌ها بگذرد و تلاش کند. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که شایسته نیست کسی خود را نیکو بپندارد در حالی که اعمال بدی انجام می‌دهد. در نهایت، او از کمترین خاکی نیز به خاطر وجود خداوند شکرگزاری می‌کند.
کسی که سلسلهٔ زلف مشکبو داردکجا به حلقهٔ عشّاق سر فرو دارد
هوش مصنوعی: کسی که موی خوشبو و زیبایی دارد، چگونه میتواند خود را در جمع عاشقان قرار دهد؟
گدای میکده را حاصلی ز هستی نیستبه غیر دست که در گردن سبو دارد
هوش مصنوعی: ای گدای میکده، چیزی از هستی و زندگیات در دستات نیست جز اینکه سبویی را بر گردن داری.
دلا مراد دل خود ز غیر دوست مجوکه هرچه غایت مقصود توست او دارد
هوش مصنوعی: ای دل، به غیر از دوست، به دنبال خواستههای خود نباش؛ زیرا آنچه که تو در نهایت به دنبالش هستی، فقط او دارد.
کسی به منزل مقصود بر طریق هوسنمی رسد، مگر آن کس که جستجو دارد
هوش مصنوعی: تنها افرادی به هدف نهایی خود میرسند که به دنبال آن باشند و صرفاً بر مبنای خواستهها و آرزوهای خود حرکت نکنند.
مقرّر است که شایستهٔ نکویی نیستکسی که بد کند و خویش را نکو دارد
هوش مصنوعی: کسی که بدی می‌کند، شایسته نیست که خود را خوب و با فضیلت به نمایش بگذارد.
کمینه خاکِ درِ خود شمر خیالی رابه شکر آنکه خدایت به آب رو دارد
هوش مصنوعی: از کمترین چیزها، یعنی خاک درِ خود، خیال نکن. شکرگزار باش که پروردگارت به تو محبت کرده و تو را مورد توجه قرار داده است.