شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف رحمت و بخشش خداوند می‌پردازد. او می‌گوید که خداوند حتی به گناهکاران نیز از رحمت خود می‌بخشد. این بخشش بی‌پایان است و هیچگاه از خزانه الهی کاسته نمی‌شود. شاعر به زیبایی روز و شب اشاره کرده و بیان می‌کند که خداوند با نوری که می‌بخشد، تاریکی شب را روشن می‌کند. همچنین، او به دنیای دینی و مذهبی اشاره کرده و می‌گوید که هر کسی که از احسان خداوند بهره‌مند شود، در واقع برای نام و مقام خود می‌کوشد. به طور کلی، این شعر بر عظمت و فراوانی رحمت الهی تأکید دارد.
کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می‌بخشدنخست از رحمت عامش گناه عام می‌بخشد
هوش مصنوعی: کسی که به نیازمندان مینوشاند، ابتدا از لطف و رحمت عمومیاش همه گناهان را می‌بخشد.
عجب گنجی‌ست دیوان خانهٔ رحمت تعالی اللهکه از وی کم نمی‌گردد اگر بسیار می‌بخشد
هوش مصنوعی: خانهٔ رحمت الهی مانند یک گنجینهٔ بی‌پایان است که بخششهای آن هرگز کم نمی‌شود، حتی اگر بسیار عطا کند.
گشا چون صبح چشم مهر بنگر شیوهٔ روزشکه از مه زنگی شب را چراغ شام می‌بخشد
هوش مصنوعی: به هنگام طلوع صبح، به زیبایی و روشنی روز نگاه کن و ببین چگونه آن نور و روشنی از ماه، شب را روشن می‌کند و به آن زندگی می‌بخشد.
چه باک ار ساغری بخشند مخموران عصیان رااز آن خمخانهٔ وحدت که جم را جام می‌بخشد
هوش مصنوعی: چه غمای دارد اگر در میخانهء عشق، به مستها ساغری دهند؟ همانگونه که در این مکان، به جم نیز جام میدهند.
خیالی خویش را در باز تا خواند سگ خویشتکه سلطان هرچه می‌بخشد برای نام می‌بخشد
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که این مصرع به نوعی به خودآگاهی و ارزشهای واقعی اشاره دارد. این گونه بیان می‌کند که باید به خود نگریست و فهمید که محبوبیت و اعتبار باید به خاطر ذات و کیفیت واقعی شخص باشد، نه به خاطر مال و قدرتی که در اختیار دارد. ما باید از یکدیگر به خاطر شخصیت و فضایل خود شناخته شویم، نه به خاطر آنچه که داریم یا به دیگران میدهیم.