شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شدت مشتاق و دلتنگ معشوق است. او از سوز و گداز دل خود در اثر دوری معشوق سخن می‌گوید و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. با وجود این همه محبت و صداقت، فریاد او در شب هجران به جایی نمی‌رسد و تقدیر به او اجازه نمی‌دهد که به حضور یار برسد. او همچنین به ناتوانی انسان‌ها در درک معانی عشق و آتش دل می‌پردازد و می‌گوید که در این مسیر، کسی به مقصود و مقصد خود نرسیده‌است. در نهایت، شاعر از غیبت و دوری معشوق و حسرتی که به دل دارد، ابراز ناامیدی می‌کند.
یارب کدام دل که ز سوز تو دم نزدقدّت کجا رسید که فتنه عَلَم نزد
هوش مصنوعی: ای خدایا، کدام دلی است که از عشق و سوز تو سخن نگوید؟ و قدرت تو به کجا رسیده که فتنه و آشوب را به علم و هنر بدل کردهای؟
با این همه محبّت و صدقی که صبح داشتفریاد من شنید شب هجر و دم نزد
هوش مصنوعی: با وجود تمام محبت و صداقتی که صبح داشت، فریاد من را در شب جدایی شنید اما واکنشی نشان نداد.
تا نوبت ظهور خط عارضت نشدتقدیر بر صحیفهٔ خوبی رقم نزد
هوش مصنوعی: تا زمانی که فرصت نشان دادن زیباییهای صورتت فراهم نشد، سرنوشت نتوانست بر صفحهٔ زندگی، خوبیها و زیباییها را بنگارد.
از هیچ رو به سرّ دهان تو پی نبردهر جان که خیمه بر سر کوی عدم نزد
هوش مصنوعی: هیچ کس نتوانسته است به راز و حقیقت وجود تو پی ببرد، اما هر روحی که در جستجوی عدم و نداشتن باشد، به خیمهای در آن کوی میرسد.
جان را که سوخت گر غمت آتش نه برفروخت؟دل را که برد گر سر زلف تو خم نزد؟
هوش مصنوعی: اگر جانم در غم تو بسوزد، آیا آتش عشق تو را شعلهور نمیکند؟ و اگر دل من را میربایی، آیا این به خاطر زیبایی موی تو نیست که آن را به خم درمیآورد؟
از منزل مراد خیالی نشان نیافتتا از سر نیاز در این ره قدم نزد
هوش مصنوعی: شخصی که به دنبال دستیابی به آرزوهایش است، هیچ نشانهای از آنچه میخواهد نیافت و بنابراین از روی نیاز و خواهش، در این مسیر گام برنمیدارد.