شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جستجوی بی‌پایان عاشقان برای کمال و وصال یار سخن می‌گوید. او به تمایز میان زاهدان و عاشقان اشاره می‌کند، و می‌گوید که زاهدان به مسجد می‌روند در حالی که عاشقان در کوی می‌فروشند. شاعر نگران است که حقیقت عشق را درک نکرده و تنها به ظواهر اکتفا کرده‌اند. او هشدار می‌دهد که از ناله‌های بی‌دلان که ناشی از آتش عشق است، پرهیز کنند و در مورد درد و رنج ناشی از دوری یار تأمل کنند. در نهایت، او می‌پرسد که تا کی می‌خواهند در دنیای خیالی بمانند و به شکایت از فقدان یار بپردازند.
عمری دویده ایم به دنبالِ اهل رازیارب مگر به یار رسم خود تو چاره ساز
هوش مصنوعی: سالهاست که برای یافتن کسانی که به عميقترین معانی و اسرار پیبردهاند، تلاش کردهام. ای پروردگار، آیا ممکن است که به مقصد برسم و در کنار او قرار بگیرم؟ خودت بهترین راهنما و چارهساز برای من باش.
زاهد به راه مسجد و ما کوی می فروشتا کارِ کی برآورد آن یار بی نیاز
هوش مصنوعی: پرهیزکار به مسیر مسجد میرود، اما ما به سمت میفروشی میرویم. کیست که بداند چه زمانی آن معشوق مستقل و بینیاز به کمک میآید؟
انکار بر حقیقت عاشق چه می کنیای ره نبرده هیچ مگر جانب مجاز
هوش مصنوعی: ای کسی که راه حقیقت را نمیدانی، چگونه میتوانی حقیقت عشق را انکار کنی؟ تو هیچ بهرهای از واقعیت عشق نبردهای و تنها در جانب ظاهری و مجازی آن قرار داری.
پرهیز کن ز نالهٔ جانسوز بی دلانگر آگهی ز آتش این آهِ جانگداز
هوش مصنوعی: از شکایت و گریهی بی‌دلان پرهیز کن، اگر از سوز و آتش این آه جانکاه مطلع باشی.
با جور یار به که بسازی در این دو روزتا کی کنی به شِکوِه خیالی زبان دراز
هوش مصنوعی: با سختی و دشواری یار چه فایدهای دارد که در این دو روز زندگی فقط به شکایت و ناله بپردازی؟