شمارهٔ ۲۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و احساسات عمیق شاعر پرداخته و از اوج و حضیض‌های عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر از زلف محبوبش اسیر و گرفتار شده و از تأثیر خط و صورت او در دلش سخن می‌گوید. او به دیوار معشوق اشاره می‌کند که نماد فاصله‌ها و مشکلات در عشق است. همچنین، شاعر به سالها خدمت در پیش پیر مغان و تلاش برای رسیدن به محبوب اشاره کرده و به مرور زمان و تغییرات احساساتش در عشق می‌پردازد. او در نهایت به اثربخشی زیبایی و جاذبه محبوب بر خود اشاره می‌کند که باعث شده است از خاموشی به بیان احساساتش بپردازد.
آه کز زلفت اسیر بند زنّار آمدموز خطت در حلقهٔ سودا گرفتار آمدم
هوش مصنوعی: آه، من از پیچ و تاب موهایت به دام افتادم و از زیبایی خطوط چهرهات در دنیای عشق اسیر شدهام.
می زنم از دست غم بر پای دیوار تو سروه که در عشق تو آخر سر به دیوار آمدم
هوش مصنوعی: از شدت غم، با دستم به دیوار تو میزنم و میگویم که در عشق تو، نهایتاً به دیوار و ناکامی رسیدم.
از سرشکم آب رویی بود امّا بر درتریخت آبِ روی من از بس که بسیار آمدم
هوش مصنوعی: در چهرهام نشانی از زیبایی وجود ندارد، اما به خاطر دیدن تو، اشکهای من از چشمانم بر در تو ریخته است، چون بارها به دیدارت آمدهام.
سالها در خدمت پیر مغان بردم به سرتا یکی از محرمان کوی خمّار آمدم
هوش مصنوعی: سالها در خدمت پیر مغان بودم و هرچه در سر داشتم، تقدیم او کردم تا این که یکی از آشنایان و دوستان نزدیک کوی خمّار به من نزدیک شد.
نقد جانِ من سراسر در سرِ کار تو شدمدتی پروردمش تا عاقبت کار آمدم
هوش مصنوعی: جان من تماماً در فکر و کار تو مشغول شد و مدتی بر روی آن تمرکز کردم تا بالاخره نتیجهاش را دیدم.
من در اول چون خیالی طوطیی بودم خموشکآخر از آیینهٔ رویت به گفتار آمدم
هوش مصنوعی: من در ابتدا مانند یک خیال خاموش بودم، اما با دیدن چهرهات ناگهان به سخن آمدم.