شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس گناه و شرم گواری شاعر است که از خداوند طلب عذر و بخشش دارد. او سنگینی گناه را احساس می‌کند و برای رسیدن به عشق و کمک از افرادی بزرگوار درخواست می‌کند. شاعر به عنوان یک گدای در درگاه الهی، آرزوی قبول شدن در این بارگاه را دارد و از دیگران می‌خواهد که او را درک کنند. در نهایت، او اشاره می‌کند که خواسته‌اش تنها رسیدن به وصال محبوب است و نه مال و مقام.
از آن ز دیده و دل اشک و آه می‌خواهمکه شرمسارم و عذر گناه می‌خواهم
هوش مصنوعی: از دل و دیدهام اشک و ناله می‌خواهم، چرا که از شرم و عذرخواهی در پی جبران اشتباهاتم هستم.
گناه بار گران است و راه عشقمدد ز همّت مردان راه می‌خواهم
هوش مصنوعی: گناه سنگین و دشوار است و برای پیمودن مسیر عشق، به کمک و تلاش مردان واقعی نیاز دارم.
گدای در به در از بهر آن شدم که ز بختقبول حضرت این بارگاه می‌خواهم
هوش مصنوعی: من به خاطر نیاز و درخواست، به این در آمدهام که امیدوارم مورد پذیرش و لطف این مکان مقدس قرار بگیرم.
مرا مپرس کز این آستان چه می‌خواهیغریب بی‌ره و رویم پناه می‌خواهم
هوش مصنوعی: از من نپرس که در این درگاه چه چیزی میجویم. من، یک بیخانمان و سرگردان، تنها به دنبال پناهگاهی هستم.
ز خواست چیست خیالی مرادِ تو گفتیوصال توست نه مال و نه جاه می‌خواهم
هوش مصنوعی: از آرزوهای تو چه درخواستی به ذهن میرسد؟ تو گفتی که هدف تو وصال من است، نه ثروت و نه مقام.