شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از احساس عمیق غم و افسردگی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چشمش به مانند لاله‌ای رنگین، از اشک پر است و از گریه‌اش بوی خون به مشام می‌رسد. دلش به زنجیر بلا گرفتار است و از زیبایی‌های معشوقش فریاد جنون سر می‌دهد. همچنین به تفاوت بین زاهدان و رندانی که در فقر زندگی می‌کنند اشاره می‌کند و از گفتگوهای دشوار با رقیبانش صحبت می‌کند. در نهایت، او از فتنه‌های گوناگون ناشی از عشق و بخت بد خود می‌گوید و درخواست می‌کند که بیشتر به زلف محبوبش توجه نکند. این اشعار نمایانگر دردهای درونی و عشق پیچیده اوست.
تا به روی از دیده اشک لاله‌گون می‌آیدمدم به دم از گریهٔ خود بوی خون می‌آیدم
هوش مصنوعی: هر زمان که به چشمان او نگاه میکردم، اشکهایم مانند گلهای لاله میشد. مدام از گریهام بوی خون به مشام میرسید.
گوییا مسکین دلم در قید زنجیر بلاستکز سرِ زلف تو فریاد جنون می‌آیدم
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد دل بیچارهام در بند مشکلات و سختیهاست و از زیر موهای تو صداهایی از جنون و دیوانگی به گوش می‌رسد.
ای رفیقان کسوت زاهد نه بر قدّ من استبر قد رندی لباس فقر چون می‌آیدم
هوش مصنوعی: ای دوستان، لباس زهد و پارسایی به اندازه قدّ من نیست؛ اما وقتی که در لباس فقر و تنگدستی میآیم، به اندازه قدّ رند است.
ناسزا تا گفت با من از درون جان رقیبکافرم گر هرگز از خاطر برون می‌آیدم
هوش مصنوعی: وقتی که رقیب با من بیمحبت سخن گفت، از عمق جانم به او ناسزا گفتم. اگر حتی یک لحظه هم این سخنان از یادم میرفت، گویی کافر شدهام.
با خیالی زلف را در پاکشان منمای بیشفتنه‌ها بر سر چو زاین بخت نگون می‌آیدم
هوش مصنوعی: با خیال بافی به زلف معشوقم کاری نداشته باش، چون در این موقع گرفتار مشکلات و فتنهها هستم و به خاطر بخت بدی که دارم در حال حاضر به دردسر افتادهام.