شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عاشقانه و وابستگی خود به معشوق می‌پردازد. او از دیوانگی و زنجیر بودنش در عشق صحبت می‌کند و به تقصیرات خود در برابر معشوق اعتراف می‌کند. شاعر می‌گوید که با وجود مشکلات، همچنان به خدمت‌گزاری و پیروی ادامه می‌دهد. او به درد عشق و جدایی اشاره می‌کند و از عدم تدبیر یار در این خصوص گلایه دارد. همچنین، او بر اقرار به خطاهای خود تأکید می‌کند و از تلاش برای توجیه یا فریب خودداری می‌کند.
ما در خیال زلف تو شبگیر می کنیمدیوانه ییم و پای به زنجیر می کنیم
هوش مصنوعی: ما در خیال موهای تو شب را به روز می رسانیم، دیوانه شدهایم و خود را به زنجیر می بندیم.
تو از کمال لطف بیارا قصور ماهرچند ما به کار تو تقصیر می کنیم
هوش مصنوعی: به خاطر لطف بینظیرت، هرچند ما در انجام وظایفمان کمکاری میکنیم، کاستیهای ما را نادیده بگیر.
با می حقوق صحبت ما این زمانه نیستعمری ست تا که خدمت این پیر می کنیم
هوش مصنوعی: در حال حاضر، زمان صحبت کردن درباره حقوق و مسائل قانونی نیست و ما از مدتها پیش به ارائه خدمت به این پیر ما میپردازیم.
ره برده ایم جانب ملک قلندریتا پیرویّ شحنهٔ تقدیر می کنیم
هوش مصنوعی: ما به سوی سرزمین قلندران رفتهایم تا از فرمانهای مقدر خدا پیروی کنیم.
گر یار چاره یی نکند درد عشق رابا محنت فراق چه تدبیر می کنیم
هوش مصنوعی: اگر محبوب راهی برای درمان درد عشق نداشته باشد، ما چه تدبیری برای تحمل رنج جدایی خواهیم اندیشید؟
اقرار می کنیم خیالی به جرم خویشنه دعوی صلاح و نه تزویر می کنیم
هوش مصنوعی: ما اعتراف میکنیم که اعتقادات و آرزوهای خود را به خاطر خطاهایمان نمیپوشانیم و نه اینکه بخواهیم خود را درست جلوه دهیم و نه به تزویر و فریب متوسل میشویم.