شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به چرخش و بی‌عدالتی‌های زندگی اشاره می‌کند. بیان می‌کند که چگونه افراد بزرگ و مهم (خس) به اوج و مقام‌های بلند می‌رسند، در حالی که افرادی که واقعا ارزشمندند و از عقل و خرد برخوردارند، تنها برای تأمین نیازهای روزمره خود در تلاش هستند. شاعر از این وضعیت ناراحت است و از اینکه افراد ناکافی و بی‌ارزش به موفقیت می‌رسند، عذاب می‌کشد.
چه گویم گردش گردون دون راکه خس را سر بر اوج آسمان برد
هوش مصنوعی: چه بگویم دربارهی چرخش دنیا که حتی یک خار بی‌ارزش را به اوج آسمان میبرد؟
خردمندان و مردم زادگان راز بهر نانشان آب از رخان برد
هوش مصنوعی: عقلای خردمند و افراد با فضیلت برای تامین نیازهای روزمره خود، مشقت و زحمت میکشند و از خود مایه میگذارند.
خسیسی چند را داده ست توفیقکه ننگ آید مرا خود نامشان برد
هوش مصنوعی: برخی افراد بخیل و چاپلوس به موفقیتهایی دست یافتهاند که باعث میشود من از آوردن نام آنها و یادآوریشان شرمنده شوم.