شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی چشم و زلف محبوب اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر یک لحظه چشمان محبوبش به دل او بیفتد، می‌تواند با گرفتن زلف او، از همه چیز بی‌نیاز و فارغ شود. به عبارت دیگر، عشق و زیبایی محبوب به او احساس آرامش و رضایت می‌دهد.
چشم تو گر یک نظر درنگرد سوی دلگوشهٔ زلف تو را گیرم و فارغ شوم
هوش مصنوعی: اگر چشم تو یک لحظه به دل من نگاه کند، من به گوشهٔ زلف تو خیره می‌شوم و از همه چیز بی‌مگا می‌شوم.