شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات و تفکر شاعر درباره عشق و محبت می‌پردازد. او می‌گوید که زینت‌ها و ظواهر به میدان عشق بی‌ارزش‌اند و مانند یک کشتی‌گیر، بی‌دفاع‌اند. اگر عشاق در مسیر عشق همراه یکدیگر شوند، موانع را از پیش رو برخواهند داشت. شاعر به تضاد بین زیبایی و زشتی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که فضای عشق در عین زیبایی، می‌تواند با غم و درد همراه باشد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق و ارتباطات عاطفی، همواره با چالش‌هایی روبه‌رو است و قلب عاشق باید با صبر و سادگی به این مسائل رسیدگی کند.
مغفر و خفتان به میدان محبت ننگ ماستهمچو کشتی گیر، عریانی سلاح جنگ ماست
هوش مصنوعی: در میدان عشق و محبت، پوشش و زینت ما بیمفاهیم است. همانطور که در کشتیگیری، برهنگی نشاندهندهی ابزار واقعی مبارزه است.
گر به راه شوق گردد مرغ با ما همسفراز پریدن باز می ماند همه گر رنگ ماست
هوش مصنوعی: اگر مرغ شوق، همسفر ما شود، دیگر از پرواز کردن باز میماند، زیرا همه چیز به رنگ ما وابسته است.
کار سازد هر که ما همدست کار او شویمنغمه آن ناخن که بر دل می زند از چنگ ماست
هوش مصنوعی: اگر ما در انجام کارها با یکدیگر همکاری کنیم، همواره بهترین نتایج را به دست خواهیم آورد. هر صدا و صدای دل که به ما می‌رسد، نشان از تلاش مشترک ماست.
برگ گل در غنچه می باشد، ولی در این چمنغنچه ها پر خار و خس چون آشیان تنگ ماست
هوش مصنوعی: برگ گل درون غنچه موجود است، اما در این دشت، غنچهها مانند آشیانهای که تنگ و پر از خار و علفهای هرز است، میباشند.
عاشقان را غم بود پیرایهٔ خاطر سلیمگلشن آیینه‌ایم و سبزهٔ ما زنگ ماست
هوش مصنوعی: عاشقان همواره دلتنگی و غم دارند، اما ما مانند آیینهای از گل و سبزه هستیم که زنگار وجودمان را پاک کردهایم.