شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و بی‌محتوایی اشاره دارد که افراد در زندگی خود تجربه می‌کنند. شاعر به اندازه خالی بودن چیزها در زندگی و دلایل این کمبود می‌پردازد. گل باغ به می خالی اشاره دارد و احساس ناکامی و تنهایی را به تصویر می‌کشد. هر چیزی که به چشم می‌آید، از جمله تاج، کیسه، و حتی نگاه دیگران، نشان‌دهنده کمبود و نبودن است. شاعر خود را مانند شیشه‌ای خالی می‌بیند و اعتراف می‌کند که حتی زنجیری که به پا دارد نیز خالی است، که نشان‌دهنده بی‌معنایی و پوچی در زندگی‌اش است. این احساسات، تلخی و بیچارگی ناشی از نداشتن را به خوبی منتقل می‌کند.
گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی‌ستچو بیند تاج خود را لاله، گوید جای سر خالی‌ست
هوش مصنوعی: در این باغ، گلها به مانند جامی از شراب در شام و سحر، خالی و بیارزش هستند. وقتی که لاله، تاج و زیبایی خود را می‌بیند، احساس می‌کند که سرش خالی و بیمحتواست.
به غیر از باد همچون سرو چیزی نیست در دستمهمیشه کیسهٔ آزادگان چون جای زر خالی‌ست
هوش مصنوعی: جز باد و هوای آزاد، چیز دیگری در دست من نیست. همیشه کیسهای در دست دارم که به جای طلا و زر، تنها خالی است.
تماشای تو بی‌خود کرده هرکس را که می‌بینمنشسته هرکه در بزم تو، جایش بیشتر خالی‌ست
هوش مصنوعی: هر کسی که در جمع تو نشسته است، به قدری مجذوب تماشای تو شده که بی‌خود و سرگشته است. اما در این میان، هر چقدر هم که دیگران حضور دارند، جای تو بیشتر احساس میشود و خالی است.
من آن مخمور بی‌برگم که هرجا شیشه‌ای بینیبه طاق خانه‌ام، همچون دکان شیشه‌گر خالی‌ست
هوش مصنوعی: من مثل یک آدم مست و بیمحتوا هستم که هر جا شیشه‌ای ببینم، به یاد دورانی که شاداب و پر زندگی بودم میافتم، اما حالا خانه‌ام خالی و خالی از زندگی است، مانند یک مغازه شیشه‌گر که دیگر شیشه‌ای در آن نیست.
نخواهد بهله هرکس صید از باز نظر گیردندانم جای دست کیست کو را در کمر خالی‌ست
هوش مصنوعی: هر کس که کارها را فقط از زاویه دید خودش ببیند و سعی کند به دیگران آسیب بزند، نمیداند که چه کسی در واقع در این میان آسیب می‌بیند و به او لطمه خواهد رسید.
سلیم از من چه می‌پرسی که زنجیرت به پا از چیستتو هم دیوانه‌ای، بنشین که زنجیر دگر خالی‌ست
هوش مصنوعی: سلیم، چرا از من می‌پرسی که زنجیرت به پا چه چیز است؟ تو هم مثل من دیوانه‌ای، بنشین که زنجیر دیگری وجود ندارد.