شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ارتباط عمیق میان چشم، دل و دست خود اشاره می‌کند. او چشم را نماد دید و ارتباط با عشق می‌داند و دل را به دانه‌ای از مرغی تشبیه می‌کند که نشان‌دهنده آسیب‌پذیری اوست. شاعر از وادی چاک که نمادی از محدودیت‌هاست سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نشان عشق او می‌تواند مسیر را روشن کند. همچنین، او اشاره می‌کند که دیگران نمی‌توانند به زیبایی و عمق احساس او پی ببرند و تنها خود اوست که از این حسرت و غم عشق آگاه است. در نهایت، او خود را به صدفی در دریایی طوفانی تبدیل می‌کند که بر سختی‌ها غلبه کرده و همچنان به عشق خود می‌اندیشد.
چشم من حلقه‌ای از سلسلهٔ دست من استدانهٔ مرغ دلم آبلهٔ دست من است
هوش مصنوعی: چشم من بخشی از رشتهٔ وجود من است و احساسات عمیق دلم مانند دردهایی است که در دستم حس میکنم.
وادی چاک که از جیب بود تا دامندر ره شوق تو یک مرحلهٔ دست من است
هوش مصنوعی: درهای که از جیب تا دامن من است، در راه عشق تو تنها یک گام از من فاصله دارد.
دست بر گل نکند غیر ز اندیشهٔ خارسپر تیغ شدن حوصلهٔ دست من است
هوش مصنوعی: دست من فقط به گل نمیرسد و به خاطر فکر کردن به خارها محافظت از خود را انتخاب کردهام. این نشان‌دهنده صبوری من در برابر سختی‌ها است.
سرنوشت من حسرت‌زده را در غم عشقگر بخوانند، سراسر گلهٔ دست من است
هوش مصنوعی: سرنوشت دردناک من در عشق، اگر مورد توجه قرار گیرد، تمام نشانههای غصه و نالهای است که از من ناشی میشود.
صدفم من، که درین بحر پرآشوب سلیمچشم عالم همه بر آبلهٔ دست من است
هوش مصنوعی: من مانند یک صدف هستم که در این دریاى پُر هیاهو، همهٔ نگاهها به نقطهٔ خاصی از من معطوف شده است.