شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از حال و هوای خود سخن می‌گوید. او تحت تأثیر زیبایی‌های جهان و عشق قرار گرفته و دلش از شهر و دیار دور است. او به خاک چمن شکایت نمی‌کند، زیرا دلش پر از غبار و غم است. با این وجود، حتی با وجود ضعف و لاغری، روحش همچنان شاداب و پرخون است. گریه‌های او نیز به خاطر تأثیرات شدید احساسیش کم نمی‌شود، چرا که باران شب شنبه بر رویاهایش می‌بارد. در نهایت، شاعری به حسن طبع و اعتقادات خود اشاره می‌کند که باعث شده تا جهان را به شگفتی و شادابی ببیند.
جهان بر خود مرا واله گرفته ستمرا خود دل ز شهر و ده گرفته ست
هوش مصنوعی: دنیا به شدت مرا مجذوب کرده است و خودم از دلِ شهر و روستا جدا شدهام.
به خاک این چمن، تهمت چه بندمغبار از خود دلم چون به گرفته ست
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به احساس خود اشاره دارد و می‌گوید که نمیخواهد بر خاک این چمن که زیبا و پاک است، تهمت یا عیب بزند. او از خود غبار و ناراحتی دارد که این وضعیت او را تحت تأثیر قرار داده است و نمیتواند به زیبایی این مکان آسیب برساند.
کمندم با وجود لاغری هاهمیشه آهوی فربه گرفته ست
هوش مصنوعی: با وجود اینکه لاغر هستم، همیشه احساس میکنم که به اندازه یک آهو چاق و سالم هستم.
نگردد گریه ی مستانه ام کمکه این باران شب شنبه گرفته ست
هوش مصنوعی: گریهی شوق و سرورم هرگز کم نمی‌شود، چون باران شب شنبه به شدت می‌بارد.
سلیم از اعتقاد حسن طبع استکه عالم را به خود واله گرفته ست
هوش مصنوعی: سلیم به خاطر داشتن روحیهای خوب و عالی، به گونهای است که دنیا را به خود جلب کرده و تحت تاثیر قرار داده است.