شمارهٔ ۱۸۶ - سلیم تهرانی

با تو گل را سر و سامان خودآرایی نیستسرو را پیش تو سرمایه ی رعنایی نیست

مرو ای شمع و مرا بر سر فریاد میارهمچو اطفال، مرا طاقت تنهایی نیست

گرچه زنجیر به پا از رگ خارا داردنفس شیرین نتوان گفت که هر جایی نیست

ما و این خرقه ی پشمینه که درویشان راچون سکندر هوس جامه ی دارایی نیست

دل ز وحدت چو به کثرت رود از عرفان استکعبه شهری ست، سیه خانه ی صحرایی نیست

من گرفتم که شدی شبلی ایام سلیمحاصل این همه هیچ است چو دنیایی نیست