شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های وصل و عشق اشاره دارد. شاعر از دل‌مشغولی‌ها و آرزوهایش می‌گوید و بیان می‌کند که هرجا برود، دلش فقط در آنجا که معشوقش هست، آرام می‌گیرد. او از ارزش و اهمیت عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که در دنیای تاریک و ناامیدی، عشق مانند شمعی روشن است. همچنین، شاعر به وضعیت زندگی و معیشت دیگران اشاره می‌کند و به نوعی به تفاوت‌ها و مشکلات زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، او به سادگی و بی‌پناهی انسان‌ها در دنیای بزرگ اشاره دارد، در حالی که عشق و امید همچنان برای او و دیگران مهم است.
بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه استچمن ز رخنهٔ دیوار، چشم بر راه است
هوش مصنوعی: بیا که دیدار تو برای دل مثل بهار است و چمن هم از درز دیوار منتظر توست.
به هرکجا روم از کوی او، دلم آنجاستگدا به خانه، ولی کاسه بر سر راه است
هوش مصنوعی: هر جا که بروم، قلبم در نزدیکی عشق و محبوبم است. من مانند یک گدا در خانهام، ولی همیشه آماده هستم تا عشق را در مسیر خود بیابم.
مبین حقیر کسی را، که شمع در شب تاربه از عصای بلند است، گرچه کوتاه است
هوش مصنوعی: شخصی که در تاریکی شب مانند شمع نور میافروزد، ارزش بیشتری دارد تا کسی که عصای بلندی دارد، هرچند قامتش کوتاه باشد. این به ما میآموزد که نور و دانایی در برابر جثه و ظاهر اهمیت بیشتری دارد.
به پنجه شانه‌ام از تارهای موی سفیدچو شانه‌ای‌ست که در کارگاه جولاه است
هوش مصنوعی: پنجه شانه‌ام که در بین موهای سفیدم است، مانند شانهای میماند که در دست بافنده است و در کارگاه فعالیت می‌کند.
مپرس حال مقیمان خانهٔ افلاککه نان به طاق بلند است و آب در چاه است
هوش مصنوعی: تجسس و پرسش در مورد وضعیت ساکنان آسمانها را رها کن، زیرا آنها از نعمتها و منابعی برخوردار نیستند؛ نانشان بر روی ارتفاعات قرار دارد و آبشان در اعماق زمین است.
سلیم از مه نو حال آسمان پیداستنشان مرکب طفلان رکاب کوتاه است
هوش مصنوعی: در آسمان با پیدا بودن حال سلیم از ماه نو، نشان میدهد که مرکبهای بچهها میدانند که رکاب آنها کوتاه است.