شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسأله عشق و مشکلات آن پرداخته است. او با تأکید بر اینکه کسی که با سختی‌ها و جدایی‌های عشق روبرو نشده، نمی‌تواند عمق درد و رنج آن را درک کند، به تجربه‌های خود اشاره می‌کند. او شرایط و پیچیدگی‌های عشق را به کشتزار و بلندی و پستی تشبیه می‌کند و می‌گوید که در فصل خزان (دوران سختی) زیبایی و رعنایی وجود ندارد. همچنین، او به نشان‌های غم و آه و اشک در وجود خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این نشانه‌ها از روزگار تلخی که در آن به سر می‌برد، حکایت دارد.
خوش وقت آنکه خصمی گردون ندیده استهر شب ز خیل فتنه شبیخون ندیده است
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که تا به حال دشمنی از آسمان نکرده و هر شب با صدای فتنه و آشوب مواجه نشده است.
با من مگو که داغ جدایی ندیده ایصدبار بیش دیده دلم، چون ندیده است؟
هوش مصنوعی: با من از درد جدایی صحبت نکن، چرا که دلم بارها این احساس را تجربه کرده است، حتی اگر تو هنوز آن را نچشیده باشی.
ما پستی و بلندی صحرای عشق رابسیار دیده ایم که مجنون ندیده است
هوش مصنوعی: ما در عشق فراز و نشیبهای زیادی را تجربه کردهایم که مجنون هرگز آنها را ندیده است.
فصل خزان مجوی رعونت ز شاخ گلهرگز کسی قلندر موزون ندیده است
هوش مصنوعی: در فصل پاییز، از شکوه و زیبایی گلها غافل مشو، زیرا هیچکس هرگز دلی شاداب و سرزنده را در میان شاخههای خشکی نخواهد دید.
هر سو دود سلیم ازان طفل اشک منکز خانه کم برآمده، بیرون ندیده است
هوش مصنوعی: در هر طرف، دود سوزان دل من بلند شده است، مانند کودک بیگناهی که از خانه بیرون رفته، اما هنوز چیزی از بیرون ندیده است.