شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غریبی و تنهایی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق برای او مانند وطن شده و حتی بیابان را به چمن تبدیل کرده است. او از شمعی صحبت می‌کند که خاموش شده و از بی‌توجهی به زندگی و مرگ سخن می‌گوید. شمع با وجود تاج زرینی که دارد، پس از مرگش به خاک سپرده می‌شود و شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که چگونه مرگ ذهنی از یاد نمی‌رود. در نهایت، او به تألم و درد ناشی از غربت و فقدان اشاره دارد، به خصوص از داغ کسی که در یک جا وطن دارد، بی‌نصیب است.
غریبی را به من عشقت وطن کردبیابان را به چشم من چمن کرد
هوش مصنوعی: عشق تو برای من غریبتی را به خانه بدل کرد، طوری که بیابان به نظرم مانند چمن زار شد.
چرا ای شمع خاموشی به بزمشزبانت هست، می باید سخن کرد
هوش مصنوعی: چرا ای شمع خاموش در مهمانی، زبان تو در کار است؟ باید سخن گفت.
چه حاصل شمع را از تاج زرینکه فانوسش پس از مردن کفن کرد
هوش مصنوعی: شمع با تاج زرین چه فایدهای دارد وقتی که پس از مرگش، نورش به خاموشی میگراید.
کجا اندیشه ای از مرگ داردکفن را آنکه چون گل پیرهن کرد
هوش مصنوعی: کسی که به زیبایی و لذتهای دنیا دل بسته و از زندگی نهایت استفاده را میبرد، به مرگ فکر نمیکند و برایش ارزشی قائل نیست. او مانند گلی است که زیباییاش را در لباس خود نشان میدهد و از یاد مرگ غافل است.
سلیم از ذوق غربت بی نصیب استچو داغ آن کس که در یک جا وطن کرد
هوش مصنوعی: سلیم به دلیل علاقهاش به وطن در غم غربت نیست، مانند کسی که برای فردی که در یک مکان دائمی زندگی کرده، احساس درد و داغ از جدایی می‌کند.