شمارهٔ ۵۹۹ - سلیم تهرانی

بی تو معموره ی دل رو به خرابی داردمو به مویم ز جنون سلسله تابی دارد

برنیاید ز فلک در طلبت کام جهانهمچو آن تشنه که پیراهن آبی دارد

آخر کار دل از عشق تو پیداست که چیستکه سر رشته ی این مرغ، کبابی دارد

بیخودم از لب مستی که چو آب زمزمغنچه ته جرعه ی او را به گلابی دارد

رغبتم هیچ نمانده ست به شیرینی جاندل خونابه فشان، حال شرابی دارد

ماتم تشنه لبان گر نگرفته ست حباباز برای چه به تن جامه ی آبی دارد؟

چه غم است از فلک آن را که به غم خوی گرفتچون سمندر که فراغت ز کبابی دارد

شکوه هرچند که دل را ز غم دوست، سلیمبی حساب است، ولی حرف حسابی دارد