شمارهٔ ۷۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های باده و عشق اشاره دارد. شاعر از تأثیر باده بر هوش و روح انسان سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند انسان را از دنیا و موانعی که در آن وجود دارد، آزاد کند. همچنین به این نکته اشاره دارد که درک و لذت واقعی از زندگی و عشق، تنها برای کسانی ممکن است که توانایی شنیدن و دیدن آن را داشته باشند. در نهایت، شاعر می‌گوید که انسان‌ها گاهی با وجود زیبایی‌های فراوان، از آن‌ها غافل می‌مانند و عشق می‌تواند به زندگی معنا ببخشد.
خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوششسبوی باده به جای سر است بر دوشش
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که نوشیدنی خالص و خوب، مایهی هوش و فکرش شود. او مثل کسی است که به جای سرش، ظرف بادهای را بر دوش دارد.
ز گل مپرس که بلبل چه گفتگو داردچه ذوق از سخن آن را که نشنود گوشش
هوش مصنوعی: از گل نپرس که بلبل دربارهاش چه می‌گوید و چه حسی دارد، زیرا کسی که گوشش این سخن را نمیشنود، نمیتواند این لذت را درک کند.
چو آب هرچه ببیند کسی درین گلشنبرون چو رفت، همه می شود فراموشش
هوش مصنوعی: هر کس که به گلشن میرود و در آنجا به تماشای زیباییها میداند، وقتی که از آنجا خارج شود، همه چیز را فراموش میکند.
اسیر عشق ترا دایم از فناطلبیشود کفن چو علم پاره بر سر دوشش
هوش مصنوعی: عاشق همیشه در جستجوی محبت و زیبایی است و این جستجو او را از نابودی نجات می‌دهد، مشابه کسی که علم و دانش را به دوش میکشد و از آن بهرهمند میشود.
ز خنده آب حیات لبش به موج آمدحدیث تشنه لبان باد زد چو بر گوشش
هوش مصنوعی: از خنده و شادی او، زندگی دوباره به لبش جاری شد و به مانند امواج دریا، داستان تشنگی و درد دلهای باد را با نجوا به گوشش رساند.
جهان به هرکه زبانی چو شمع داد سلیمدر انجمن نتوانند دید خاموشش
هوش مصنوعی: هرکسی که در این دنیا توانایی بیان و سخن گفتن داشته باشد، مانند شمعی در جمع میدرخشد و کسانی که ساکت هستند، نمیتوانند او را درک کنند یا از نورش بهرهمند شوند.