شمارهٔ ۷۰۳
هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف احساسات و تجربیات عاشقانه پرداخته و به تصویر کشیده که چگونه دل شاد و شادابی را می‌توان با زنجیرهای غم و یاد عاشق به غم تبدیل کرد. شاعر به خضر (نماد هدایت و راهنمایی) اشاره می‌کند که به کمک شمشیر (نماد قدرت و حقیقت) می‌تواند از حال خود آگاه شود. همچنین، اشاره‌ای به تأثیر نگاه دیگران بر زندگی و احساسات دارد و تأکید می‌کند که در دنیای کنونی، انسان‌ها همچون جواهراتی بی‌ارزش می‌باشند. در انتها، شاعر از دعا و سحر برای آرامش دل و تسخیر آفتاب (نماد روشنایی و امید) سخن می‌گوید.
هرکه را ساز بود زمزمه ی زنجیرشمی کند ناله ی مرغان چمن دلگیرش
هوش مصنوعی: هرکس که به ساز و نوایی دست یابد، زنجیر بندگیاش را به صدا در میآورد و ناله پرندگان چمن، دلش را به درد میآورد.
خضر آید به ره قاتل ما تا بیندصورت حال خود از آینه ی شمشیرش
هوش مصنوعی: خضر به سراغ قاتل ما میآید تا وضع خود را در آینه شمشیرش ببیند.
گذری بر دل سودازده ی ما نکنددر کمانخانه مگر چله نشین شد تیرش
هوش مصنوعی: دل پر از آرزو و حسرت ما را تنها زمانی میشناسد و به آن توجه می‌کند که تیر محبتش در کمان عشق به سوی ما پرتاب شود.
روزگاری ست که بر هرکه نظر اندازیهمچو گوهر تهی از آب نباشد شیرش
هوش مصنوعی: در زمانهای زندگی میکنیم که اگر به کسی نگاه کنی، مثل گوهری میماند که از آب خالی است و دیگر جاذبه یا ارزش خاصی ندارد.
به دعای سحری رام دلم گشت سلیمآفتابی که نکرده ست کسی تسخیرش
هوش مصنوعی: در سحرگاه، با دعا و نیایش، دل من آرام و راحت شد، مانند آفتابی که هیچکس نتوانسته او را تسخیر کند.