شمارهٔ ۷۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و دشواری‌های ناشی از جدایی و عشق ناکام اشاره دارد. گوینده با استفاده از نمادها و تصاویری مانند ابرو، عشق مجنون و لیلی، زنجیر و سپر، عواطف عمیق خود را بیان می‌کند. او از خیالات و یادآوری‌های دل‌انگیز صحبت می‌کند و به وضعیت ویران خود اشاره دارد. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که انتظار تغییر و رهایی از این وضعیت به یک امید تبدیل شده است، هرچند که شرایط دشوار باقی مانده است.
نقش ابروش به دل، روز فراقی بستیمبر سر خانه ی ویران شده طاقی بستیم
هوش مصنوعی: نقش ابروی تو در دل من، در روز جدایی، حسرت خانه ویرانی را بر دوش خود حمل کردیم.
عشق مجنون اثری در دل لیلی کرده ستسر زنجیر چو خلخال به ساقی بستیم
هوش مصنوعی: عشق مجنون تأثیری بر دل لیلی داشته است، مانند زنجیری که به پایش بسته شده باشد.
با فراموشی بسیار، دگر با شوخیبر سر مرغ دل خویش، جناقی بستیم
هوش مصنوعی: با فراموشی زیاد، دیگر با شوخی و سرگرمی بر روی دل خودم تکیه کردم و در مورد آن صحبت کردم.
سپر سینه و شمشیر فغان بیکار استخصم ما کیست، چه بیهوده یراقی بستیم
هوش مصنوعی: آغوش گریه و سلاح به درد ما نمیخورد، دشمن ما کیست که بیهوده خود را به زحمت انداختهایم؟
شب سرود دل ما بود به آهنگ وطندر نشابور عجب صوت عراقی بستیم
هوش مصنوعی: در شب، دلهای ما با آهنگ وطن زنده بود و در نشابور، صدای زیبای عراقی را سر دادیم.
دل چه بر شاهد ایام گذاریم سلیم؟ما که این عقد به امید طلاقی بستیم
هوش مصنوعی: دل را چه به خوشیها و زیباییهای زندگی بسپاریم، سلیم؟ ما که این رابطه را با امید جدایی به وجود آوردیم.