شمارهٔ ۹۰۰
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر دشواری‌ها و خطرات عشق و محبت هستند. شاعر اشاره دارد که بیابان محبت پر از مشکلات است و اگر کسی به آب (عشق حقیقی) نیاز داشته باشد، باید به خضر (نماد هدایت) مراجعه کند. همچنین، روزگار می‌تواند اصلاح‌گران پاک را از راه مستقیم منحرف کند. شاعر تأکید می‌کند که توجه و التفاتی که ممکن است از دیگران دریافت کند، کم و گهگاه است. در مسیر شوق و عشق، انسان نمی‌تواند آرامش را پیدا کند و اگر روح مسافر (کسی که در جستجوی عشق است) نباشد، راهش همواره دشوار خواهد بود. در پایان، او به تأثیرات عمیق محبت و راز و رمزهای آن اشاره می‌کند که باعث ناله و آه‌های عاشقانه می‌شود.
صد خطر دارد بیابان محبت، آه آهآب اگر خواهد کسی از خضر، گوید چاه چاه
هوش مصنوعی: دوست داشتن و محبت به دیگران می‌تواند خطرات زیادی به همراه داشته باشد. اگر کسی در دلش آرزوی دستیابی به آب حیات را دارد، باید به صدای خود توجه کند و با تودید و اطمینان از چاههای عمیق آگاه باشد.
روزگار از نسبت پاکان کند اصلاح مادایه شوید روی طفلان را و گوید ماه ماه
هوش مصنوعی: زمانه از نسبت پاکان، حال ما را اصلاح می‌کند. ای دایه، برو و به چهرهٔ کودکان بنگر و بگو که تو ماهِ ماهی!
التفات دایمی مخصوص جمعی دیگر استگوشه ی چشمی به ما هم دارد، اما گاه گاه
هوش مصنوعی: توجه دائمی و خاص به گروهی دیگر است، ولی گاهی اوقات هم به ما نگاهی می‌کند.
در طریق شوق، آسایش نمی یابد تنشجامه ی مرد مسافر گر نباشد راه راه
هوش مصنوعی: در مسیر عشق و شوق، بدن آسایش نمییابد مگر اینکه دل همچون جامهای راهراه و آمیخته با سفر باشد.
بر سر کوی محبت بر متاع خود سلیمناله از تأثیر آنجا ناله است و آه آه
هوش مصنوعی: در کوچه محبت، وقتی کسی از عشق و احساساتش میگوید، صدای نالهاش نشانهای از تأثیر عمیق آن عشق است. این ناله و آه به خاطر عشق است که در دلش نشسته و او را تحت تأثیر قرار داده است.